Klik op bovenstaande foto om naar Bert´s site te gaan...

Ik heb waarschijnlijk al mijn hele leven lang een fascinatie met de Mediterrane cultuur. Waarom? Geen idee… Cowboy spelen vond ik leuk, ik zal ook wel brandweerman op een grote wagen in New York willen zijn geweest. Maar ik had ooit een vriendje dat Mario heette, zijn moeder was Italiaanse en dat vond ik toch wel heel erg mysterieus en interessant. Vandaar misschien dat mijn eerste buitenland na de academies Italië was. Ik heb in Florence gewoond en ben er een ‘missend deel’ van mezelf tegen gekomen. Ook heb ik me daar van mijn wijze van zien aan de Rietveld en Rijksacademie onderwezen los gemaakt. Na drie jaar ben ik terug naar Amsterdam gegaan, maar mijn leven was veranderd. Ik verbleef en verblijf nog veel in Italië. Ik heb er veel geleerd, ook en vooral van de restaurateurs met wie ik in Rome nog steeds bevriend ben. Kwestie van geluk?

Daarna volgde Amerika, New York. Ook dat verblijf heeft me getekend: de nieuwe wereld, het abstract expressionisme, de New York School… Geen cowboys, ook al vind ik het luie en elegante accent van Rufus uiterst aantrekkelijk. Ik ben daar twee series begonnen: ‘My Metropolis’: ‘gebouwen’ van gestapelde portretten in drievoud en de serie ‘Fallen Angels’ (die ik daar heb geëxposeerd, ‘thuis’ gebracht), sterk geliëerd aan down-town Manhattan.

En toen ontmoette ik na wederom 10 jaar in Amsterdam te hebben geleefd de liefde in de gedaante van een Catalaanse. Aanvankelijk dacht ik dat Catalonië een soort van surrogaat Italië zou zijn… helemaal fout! Wat heeft het me gedaan en wat doet het nu?

Waarschijnlijk doordat ik in die twee andere landen van mijn uitgesproken Nederlands zijn los ben getrild, heeft het in mijn genen weinig schokkends teweeg gebracht. Het heeft me wel een belangrijk schilder thema opgeleverd: de Tauromaquia. Ik zie in dat ritueel meerdere fundamenten van ons bestaan. Ook met dank aan Schopenhauer, nou niet bepaald een Catalaan of Spanjool… Na 16 jaar is dit mijn echte thuis onder meer omdat mijn dochter zich hier bevindt. Vreemd genoeg verkeer ik het meest met andere immigranten. Schilderen is niet taalgebonden, ik hou even veel van Rembrandt, als van Titiaan, Emil Nolde, Horst Janssen, Turner, of als van Goya, Velàzquez, Picasso en Fransesc Gimeno…

Ik heb alle stadia doorlopen van laaiend enthousiast over Barcelona en de Catalanen tot een uitgesproken aversie tegen ze. Nu is het gewoon thuis. Na al die jaren heb ik hier mijn eigen weg gevonden, alles voelt ‘normaal’. Ik heb geen nostalgie naar Nederland. Of ik hier zal sterven… geen idee. Barcelona voelt aan als een paar oude uiterst comfortabele pantoffels met soms een scherp steentje erin.

Pluspunten: Het weer bestaat niet meer voor me. Het eten op de markt gekocht, vooral VIS! Een beetje een buitenstaander blijven. Komt soms zeer goed van pas.